Reisverslag Ingrid & Anita (Okt-2011)

Geschreven door 3sens op . Gepost in Reisverslagen

AA-Main-imageZaterdag 15 oktober. Goedkope vluchten hebben altijd onmenselijke vertrekuren ... in het holst van de nacht (3 uur) trek ik mijn ogen open ... Robin ligt nog ‘zachtjes’ snurkend naast me en draait zich nog eens lekker om ... Ik ben alles behalve een ochtendmens en op momenten als deze stel ik me dan ook de vraag ‘wat doe ik mezelf toch aan’ ! Maar ... het moet ... er wachten weer een paar lieverdjes in Spanje en Ingrid Canipel en ik gaan hen samen ophalen en maken ineens van de gelegenheid gebruik om onze partners, de asielen ter plaatse nog eens te bezoeken.

Zoals altijd worden onze zenuwen weer serieus op de proef gesteld terwijl we aanschuiven aan de check in. Maar met 2 dames die enkel handbagage bijhebben, kunnen we onze transportkooien deze keer gelukkig probleemloos inchecken. In Allicante airport worden we opgehaald door 2 (nieuwe) vrijwilligers van Arca de Noa. Onderweg van Alicante naar Albacete rijden we toevallig achter een jager ... we zien de witte podenco snuitjes en oortjes door de tralies en worden meteen weer met onze neus op de feiten gedrukt ‘bienvenido en espana’ !


  • A01
  • A02
  • A03

De Protectora van Arca de Noa is onze eerste bestemming. Zij zijn al jaren onze vaste partner en het is zeer fijn samenwerken met hen. De honden worden op voorhand getest op tropische ziekten en alle bloedresultaatjes worden ons netjes in pdf format doorgestuurd. Ook de medische

zorgen door Arca de Noa zijn altijd tip top in orde. Samen met Llanos bezoeken we dan ook eerst in Albacete dorp het ‘kliniekje’ van Arca de Noa zodat ook mijn reisgezel Ingrid eens een kijkje kan nemen. De dierenartsen hier behandelen ook andere (particuliere) honden. Een deel van die inkomsten, worden dan weer gebruikt om de onkosten van de zware operaties van de asielhonden te betalen. Zelf betalen wij 110 euro per hond aan Arca de Noa, om de kosten van de bloedtesten, het plaatsen van de chip en de castratie/sterilisatie te dekken & uiteraard om hen te steunen, want daar draait het allemaal om !

Ik ben echt blij dat ik Llanos en Mateo een goede knuffel kan geven, het is een tijdje geleden dat we mekaar gezien hebben ... de tijd gaat immers zo snel en we hebben het allemaal ook zo druk met ons Rescue werk & priveleven. Llanos geeft ons een korte rondleiding in het asiel van Arca de Noa, want voor Ingrid is het de eerste keer dat ze op bezoek is. Alles is netjes in orde (zoals altijd), op elke hok hangt er een bord (of papiertje) met de namen van de honden en eventueel welke medicatie ze moeten krijgen. Wel valt het op dat er heeeeel veel honden zijn en dat er de laatste tijd wat meer bijtincidenten zijn dan ervoor (o.a. Gines). We kunnen dan ook niet in alle hokken binnengaan omdat buiten Llanos en onszelf er niemand aanwezig is op het moment van de rondleiding en we moeten vermijden dat er conflicten ontstaan tussen de honden ... verre van ideaal dus & niet helemaal wat we van Arca gewend zijn ! Er zitten niet zoveel galgootjes deze keer, wel veel kruisingen, veel pups (zoals altijd) en ook een hele mooie Mastin. Toch wordt er geaaid (door de tralies heen) en zelfs gekust :-) De lieve zachte woordjes van Ingrid doen de hondjes blijkbaar goed en ze wordt dan ook beloond door kwispelende staartjes en een likje hier en daar. En uiteraard wordt ons fantastische zorgenkindje Gines geknuffeld en gefotografeerd, wat een lieverd ! We besluiten dan ook prompt dat als we terug in Belgie zijn, we hem gaan reserveren voor Galgo Aid zodat we voor hem een goede thuis kunnen zoeken in Belgie. Gines verdient echt het beste van het beste, het is ‘ne creme van nen hond’ zoals wij dat op z'n Antwerps’ zeggen.

  • E01
  • E02
  • E03
  • E04
  • E05

Achteraf rijden we nog snel even langs Mateo zijn nieuwe projectje, zijn recent geopende hondenhotel. Naar Spaanse standaard een echt luxeresort met boven mooie aparte hokken en een grote speelruimte en beneden een tof speeltuintje.  Claudia, het dochtertje van Llanos probeert alvast de nieuwe speeltunnels uit :-)  We hopen voor Mateo dat er voldoende Spaanse hondenbaasjes zijn die hun hondje aan hem willen toevertrouwen tegen betaling ... niet evident omdat de economische situatie momenteel in Spanje heel slecht is, 1 op 4 heeft immers geen job en dus weinig of geen geld om te besteden aan 'luxe'.

  • C01
  • C02
  • C03

In de late namiddag komt Raquel van het asiel van Ibi ons ophalen. Het is nog een trip van een 2 tal uurtjes voor we in ons hotel arriveren. Tijd genoeg om bij te praten met Raquel en plannen te maken voor de volgende dag. Aangekomen in ons hotel genieten we van een warm badje en maken we ons 'een beetje' netjes om samen met het bestuur van Ibi een hapje te gaan eten. Eigenlijk zijn we beiden heeeel moe omdat we zo vroeg opgestaan zijn, maar we kunnen geen 'neen' zeggen tegen hun ongelooflijke gastvrijheid & bovendien is het een goede gelegenheid om kennis te maken met mekaar en bij te praten. Na een heerlijk dineetje kruipen we tegen 24.00 u, moe maar voldoen in bedje.


Zondag 16 oktober

Raquel, die er zelf ook heel moe uitziet, komt ons tegen 10.00 u ophalen in het hotel. Vandaag gaan we het asiel van Ibi bezoeken en de 2 asielen van Asoka. Ook voor mij (Anita) de eerste keer, want het is Elke die meestal contact heeft met deze 2 GAE partners. We zijn dus beiden heel benieuwd !

Als we het asiel van Ibi binnengaan, horen we een geblaf en drukte van jewelste ... We komen eerst binnen in een gang waar rechts een klein 'kantoortje' is (met heel veel rommel ...) en links een garage waar het eten enzo gestockeerd staat. Echt georganiseerd is het er niet & tot overmaat van ramp is de dubbele deur van de garage, die uitkomt op de kleine patio, kapot. De honden die losliepen op de patio hebben de deur dus makkelijk opengekregen met een niet te overziene chaos als gevolg !! De tranen springen Raquel duidelijk in de ogen en we merken dat ze aan haar limiet zit ... maar ze wil het ons niet laten zien en begint samen met ons, dapper alles op te ruimen. De gescheurde zakken eten waardoor overal korrels liggen, leibanden die ze hebben meegepakt en kapotgebeten ... Raquel vertelt ons dat de deur al een hele tijd kapot is, maar dat het asiel van Ibi geen geld heeft om het te laten maken. De deur moet vervangen worden en er moet een beter en nieuw slot op, totale kostenplaatje zou ongeveer 400 euro zijn, inclusief werkuren. Raquel zelf is de enigste werkneemster van Ibi en ook zij heeft al 2 maanden geen loon meer gehad ... Ze legt uit dat de economische crisis echt heel erg hard toeslaat in Spanje en dat het daardoor niet alleen de jagers en zigeuners zijn die hun honden achterlaten of afgeven aan het asiel, maar ook de andere spanjaarden die in de dorpjes dichtbij Ibi wonen. Dagelijks komen er wel nieuwe honden binnen en dat merk je ook als je Ibi binnengaat ...

Voor het eerst tijdens onze reis zie ik mijn collega Ingrid een traantje wegpikken en ze is duidelijk aangeslagen door de situatie in het asiel van Ibi. De hokken hebben hier niet dezelfde kwaliteit als de hokken van het asiel van Arca de Noa. 80% van de honden hebben geen plastieken mand om in te liggen maar liggen zomer en winter op de betonnen vloer ... Er is heel veel geblaf en sommige honden zijn duidelijk zenuwachtig. Ook het aantal 'niet plaatsbare' honden valt op en Raquel bevestigd dan ook ons vermoeden dat 50% van de honden hier al jaren verblijven ! We maken ook kennis met Picasso, 1 van onze zorgenkindjes en ik zie zowaar een 'Daika look a like' :-) Daika was een hondje dat ik van mijn eerste Spanje reis voor Galgo Aid, meenam naar Belgie. Dit diertje doet me heel erg hard aan haar denken.

  • D01
  • D02
  • D03
  • D04
  • D05
  • D06

In het asiel van Ibi zitten weinig galgo's, wel podenco's en veel kruisingen zoals o.a. Fina. Enkele van onze Ibi hondjes die reeds een goede thuis gevonden hebben zijn : Alea, Asha, Bombon, Blanche, Canela, Mientje, Eloy, Jimena, Merci, Miller, Patty, Rosa, Visco, Mirmir, ... Ook Carmela, ons Podencootje dat nog zo angstig is, komt van het asiel van Ibi.

Al snel is het tijd om de 2 asielen van Asoka te bezoeken en vooral nu valt ons het grote contrast op met het asiel van Ibi !! In de buurt van het asiel van Asoka woont nl een grote Nederlandse en Engelse gemeenschap en dat zie je meteen aan het aantal vrijwilligers en mensen die met de honden gaan wandelen. Ook al is het enkel tijdens het weekend dat er zoveel bedrijvigheid is, toch is de situatie hier beter en rustiger voor de honden dan in het asiel van Ibi. Ze worden regelmatig uitgelaten omdat Asoka afgelegen ligt en er meer wandelgelegenheid is, daar waar Ibi in het midden van het centrum ligt. Raquel is met ons meegegaan naar Asoka en we vragen ons af hoe zij zich hierbij moet voelen ...

  • E01
  • E02
  • E03
  • E04
  • E05

De honden waar men mee ging wandelen hadden zelfs 'adopt me' jasjes aan :-)  Even later ben ik mijn reisgezel Ingrid uit het oog verloren ... maar ver moet ik niet zoeken, want ze zit een beetje verder weer zo'n klein lief dutske te knuffelen en te kussen.  En dan veert ze opeens recht en zegt ... neen, dees kan ni ... kom eens kijken Anita !  En ja hoor, een rasecht prachtig cockertje !  Aangezien Ingrid thuis zelf ook 2 cockertjes heeft, werd Gandalf goed geinspecteerd en ter plaatse 'gereserveerd' voor GAE.

  • F01
  • F02
  • F03
  • F04
  • F05
  • F06
  • F07
  • F08
  • F09
  • F10

Uiteraard gingen we ook een kijkje nemen bij de galgootjes.  Wat is ons pupje Lelo toch een dotje ! Er zitten veel galgo's in Asoka, om ter mooiste en om ter liefste. Wat zijn het toch fantastische dieren !  Het verbaast me telkens weer hoe onze windekindjes zich terug openstellen en terug hun vertrouwen geven !  De mooie bruine Pekin, met zijn zachte karakter, een typische galgo reu.  Uiteraard veroveren de gekke puppies ook meteen ons hart, ze zijn door het dolle heen en attakeren ons Ingrid :-) (o.a Cholo en Chino).  Ook ietswat onzekere Careta (zwart-wit) met de vrolijke Manu (gestroomd) komen ons even begroeten en enkele knuffels vragen.

  • G01
  • G02
  • G03
  • G04
  • G05
  • G06
  • G07

Terwijl ik naar de uitleg tijdens de rondleiding in Asoka luister, ben ik tevens 'fotograaf van dienst' en geniet ik stilletjes mee, omdat ik Ingrid zo zie genieten ... het is toch een hele ervaring, zo'n Spanje reis.

Even later worden we aan de poort geroepen.  Een jong koppeltje heeft een jaartje geleden een galgo teefje uit het dodingsstation gered, omdat ze niet wilden dat ze zou ingeslapen worden.  Inmiddels wonen ze met een babytje op een klein appartementje en draait de man dubbele shiften om zijn gezinnetje te onderhouden.  Er is niet langer tijd of plaats voor Lisa dus wordt ze naar Asoka gebracht, omdat haar baasjes weten dat ze dan nog een goede thuis kan vinden ... uiteraard werd Lisa prompt door ons gereserveerd.  Een galgootje dat al in een huis gewoond heeft moet zo snel mogelijk terug bij een familie kunnen wonen want de overstap naar het asiel is te groot voor zo'n diertje ! We zagen ook al meteen dat Lisa een supertof karaktertje had, rustig en heel lief.  Intussen is Lisa reeds geadopteerd en heeft ze een fantastische thuis, deze keer, voor altijd !

  • H01
  • H02
  • H03

Na onze bezoekjes aan Ibi en Asoka voelden we de vermoeidheid weer opkomen, dus tijd voor een snelle maar heerlijke tapas lunch om terug wat op krachten te komen.  Het was nog warm genoeg om op het terras te zitten, de leuke kant van Spanje !  Onderweg naar Vicen, stopte Raquel met ons nog even langs een plaats waar een gekende jager zijn podenco's houdt ... De honden waren niet aanwezig, maar de vele ratten daarentegen lieten zich maar al te graag zien. De foto's spreken voor zich ... Een spookachtig verlaten landweggetje ... een stortplaats ... Zelfs de lucht werd donker toen we daar ter plaatse gingen kijken ... de plaats des onheils !   Ingrid en ik kijken werkelijk met afschuw naar de verblijfplaats van de Podenco's ... maar als ik een paar monsterlijke grote ratten zie, zet ik het op een gillen en hou ik het verder voor bekeken.  De spaanse mentaliteit weegt duidelijk heel erg door bij Raquel, alsof ze dagelijks alleen moet opboksen tegen een maatschappij waarin dierenleed normaal is ... we weten niet wat te zeggen of hoe we haar moeten opbeuren.

  • I01
  • I02
  • I03
  • I04
  • I05
  • I06

Groot was het contrast met de opvangpupjes die het geluk hadden in opvang te zijn bij Vicen.  Ze waren om ter schattigste !  Enkel pupje Muriel is naar Belgie gekomen en intussen geadopteerd.  De andere hummeltjes hebben via een Duitse organisatie een thuis gevonden.

Na een dag vol met emoties en belevenissen, waren we heeeel erg blij dat we even konden bekomen in onze hotelkamer.  Eerst nog wat bedrijvigheid in de badkamer en daarna nog even napraten.  Vooral de verhalen van Raquel over Ibi blijven ons bij ... en we bedenken hoe we hen zouden kunnen helpen. Het is altijd maar hetzelfde probleem ... geld, geld en nog eens geld !  Uiteindelijk kunnen we onze ogen niet meer openhouden en belanden we al snel in "dromen"land ... gelukkig, want even later liep de wekker al af ... klaar voor de terugreis naar Belgie.  Carmela, Bibi, Chino, Cholo en Lelo waren de gelukkigen die met ons mochten meevliegen. Kleine Chino die nog wat onzeker is mag met ons mee in het vliegtuig en daar geniet hij zichtbaar van. 

  • J01
  • J02
  • J03
  • J04
  • J05
  • J06


Nawoord door Ingrid & nog enkele foto's

Van een bezoek aan "Spanje en zijn asielen" moet je telkens weer bekomen. Je moet de indrukken en de emoties verwerken. Je bent er eigenlijk kapot van. Het lot en de ellende van de meeste honden is schrijnend en de gedachtengang van de doorsnee Spanjaard is om misselijk en woedend van te worden.

Maar dan heb je daar de vrijwilligers, de medewerkers binnen de asielen, prachtige mensen die tegen de bierkaai vechten, ze vechten tegen hun eigen "soort". Hun inzet en hun gedrevenheid is enorm, maar hun middelen zijn beperkt. Zij zijn de enige redding van de honden!!

In alle bezochte asielen, smeekten de hondjes om aandacht, om een aai over hun bol, maar toen ik in het asiel van Ibi binnenkwam, brak mijn hart! De noodkreten van deze honden vertelden genoeg. Hier moest hulp komen. Raquel de lieve verantwoordelijke, stond er hier bijna dagelijks helemaal alleen voor, maar hoe lang zou ze dit nog volhouden.

Het laat je niet meer los, al die droevige, vragende oogjes ze blijven je achtervolgen....je wil ze allemaal zo graag helpen.

Het staat vast, we moeten blijven strijden, want ze hebben onze hulp en steun daar zo hard nodig, de medewerkers zijn ons ook zo dankbaar en blij met elke geste....en elk gered zieltje is er één!

  • K01
  • K02
  • K03
  • K04
  • K05
 

 

UK betting sites, view full information www.gbetting.co.uk bookamkers

Wij danken

  • Sponsor-Galguino
  • Sponsor-ThermoHeizung
  • Sponsor-EuroPremium

Wij Danken

  • Sponsor-DCM
  • Sponsor-Goormans
  • Sponsor-Doggyshop