Adoptieverhalen

Iedere adoptie heeft wel een mooi verhaal achter zich. 

Onze adoptieverhalen zijn 1 van de meest gelezen rubrieken op onze website en de beste reclame voor onze windekindjes !
Bovendien zijn deze persoonlijke ervaringen niet alleen heel leuk om te lezen, maar bevatten ze ook een bron van informatie voor nieuwe baasjes.

Wil u ook graag uw adoptieverhaal met ons en vele anderen delen ? Stuur dan een mailtje naar bestuur@galgoaid.eu met uw verhaal en mooie foto's.

Adoptieverhaal Shakira

Gepost in Adoptieverhalen

Wat begon als een opvanghondje is uiteindelijk geëindigd in een adoptiehondje = foster faillure.

Shakira

Shakira kwam op de laatste snip toch nog naar België via de weg waardoor ze niet meer gesteriliseerd is geraakt in Spanje. Aangezien wij hier alleen maar oudere hondjes kunnen opvangen was onze keus op Shakira gevallen. Een heel mooi meisje van 8 jaar oud. Op de fotokes die we ontvingen van het asiel, viel ons meteen op dat Shakira een steekoortje had wat best wel grappig is.

Shakira

Het was voor ons een spannende dag om ons nieuwe opvangertje te gaan ophalen. Bij thuiskomst bleek Shakira loops te zijn waardoor we haar sterilisatie moesten uitstellen tot 90 dagen na haar loopsheid wat voor ons geen probleem was want alle hondjes hier zijn gecastreerd of gesteriliseerd. We hadden alle tijd en ze kwam toch pas op de website nadat ze volledig in orde was. In het begin was Shakira een hele moeilijke eter. Het heeft ons wel wat moeite gekost om haar goed aan het eten te krijgen.
Tijdens haar verblijf hier heeft ze een paar huisbezoekjes met mij meegedaan en dat was zalig. Het ideale meisje om mee te nemen op huisbezoekje. Na haar loopsheid werd Shakira echter schijnzwanger en stopte ze met eten en drinken omdat ze haar eigen melk dronk. De medicatie voor haar schijnzwangerschap bleek al gauw niet voldoende te zijn om dit meisje er weer bovenop te helpen waardoor ze een paar dagen bij de dierenarts aan het infuus heeft gemoeten. De dierenarts was al direct gek op haar want Shakira liet alle onderzoeken vlot doen en zelfs aan haar infuus prutste ze niet. Bleek dat ze toch een maagontsteking had waarvoor ze dus pilletjes moest nemen gedurende 30 dagen dus hebben we nogmaals de sterilisatie moeten uitstellen zodat Shakira eerst terug wat op krachten kon komen. Eens ze wat op krachten was hebben we haar laten steriliseren. Ze herstelde hier heel vlot van en bleef heel mooi van de wonde af. Naarmate de tijd vorderde werd de band tussen Shakira en mezelf sterker en sterker en ook mijn vriend zag het niet meer zitten om ze te laten adopteren. Kwam er nog bij dat Shakira enorm veel gelijkenissen heeft met mijn allereerste hondje dat ik ooit heb geadopteerd bij Galgo aid Europe, ons Nieva die intussen al efkes overleden is.

Shakira

Wij geraakten meer en meer in de ban van Shakira en we zagen Shakira alle dagen verder en verder openbloeien. Als ik ergens naartoe ga met haar dan houdt ze mij altijd in het oog en blijft ze zo dicht mogelijk bij mij. Wandelen vindt Shakira ook de max evenals meerijden met de auto. Als we s’morgens beneden komen dan is ze een echte zotte mie en is ze heel blij van ons te zien. Eten doet ze intussen ook heel goed. Met al onze andere hondjes doet ze het ook echt geweldig.

Shakira

Toen kwam op een dag de mail van ons Griet om haar wat extra fotokes te bezorgen van Shakira, om haar vervolgens op de website ter adoptie te plaatsen en dat gaf ons de doorslag om Shakira niet meer te laten gaan en ze zelf te adopteren. Wij kregen het niet meer over ons hart om Shakira te laten vertrekken. Het is zo’n fantastisch meisje dat echt het zonnetje in huis is en die een glimlach op je gezicht kan toveren. Wij hopen dat dit zalig steekoortje nog heel wat jaartjes van haar leven met ons mag genieten. Er is een gezellige hoek af van dit meisje en ze past daardoor perfect in onze roedel.

Adoptieverhaal Louis

Gepost in Adoptieverhalen

Louis, 6 jaar geleden kwam je ons leven binnengewandeld, je was al een jaar in België bij je andere baasje Adriaan. Door een plotselinge verandering in zijn leven, kon hij niet meer de zorg voor jou geven die hij wou. Wij waren al even aan het kijken om een nieuwe vriend aan ons gezin toe te voegen, maar het was moeilijk om te beslissen.

Bongo1

De enige criteria die we hadden voor opnieuw een hond in ons leven en huis binnen te laten waren, dat de hond niet te groot mocht zijn en niet te veel haar mocht verliezen. Blijkbaar heeft het lot het van ons overgenomen en is het toch een grote hond geworden. We zagen op een zonnige zondag een promotiestand van Galgo aid op de waterfeesten. Voordien hadden we al eens gedacht om een hond te adopteren. Bij deze promotiestand kwamen we in gesprek met Ingrid, die wist al onmiddellijk dat jouw gouden mand bij ons paste.

De week dat we in contact kwamen met Ingrid, kwam je al eens op bezoek bij ons samen met je baasje. Je ging onmiddellijk alles verkennen zowel binnen als buiten, maar je was rustig. Enkele dagen na deze kennismaking, kwam je al definitief bij ons. Het was voor iedereen een behoorlijke aanpassing en we moesten elkaar een beetje voelen en leren kennen. De wandelingen waren de grootste uitdagingen, aangezien jij gewoon was om te lopen en wij om te wandelen. Doordat het zowel voor jou als voor ons een aanpassing was, ben je wel eens te snel geweest en met mij gaan lopen.

De eerste keer dat we naar zee zijn gegaan, was dan ook onvergetelijk. Je hebt ervoor gezorgd dat ik de eerste 2meter het strand van dichtbij heb gezien. Na al die jaren, glinsteren je ogen nog steeds wanneer je los zand onder je poten voelt.

Je bent 3 jaar alleen bij ons geweest en dan is je vriend Jean erbij gekomen. Jean is een jack Russell van 5 maand die een grote sloeber bleek. Je leert hem vrij snel tot waar je grenzen zijn, het zorgt ervoor dat hij weet wat van jou is en waar hij niet mag aankomen. Geleidelijk aan hebben jullie een mooie vriendschap gekregen, die kleine Jean probeert toch de baas te zijn en dit lukt hem soms wel.

Het is fijn om jullie samen buiten te zien spelen en Jean zich overal probeert onder te verstoppen voor jou. Jullie kunnen zo enige tijd achter elkaar aan hollen en samen rollen. Wanneer jullie dan samen los kunnen lopen op het strand, dan maakt het ons gelukkig om jullie zo gelukkig samen bezig te zien.

Bongo1

Jean probeert bijna dagelijks om jou te volgen tijdens het lopen, tevergeefs. Wanneer we de mobilhome buiten zetten, dan staan jullie samen al klaar om te vertrekken. Jullie zijn samen behoorlijk enthousiast en jullie hebben er echt zin in, om te vertrekken. Al rijden we 1 uur of 8 uur, je blijft de hele rit rechtstaan, al vallen je ogen wel even dicht… je blijft toch staan. Iedere dag is een onbeschreven blad, jij zorgt ervoor dat het elke keer anders wordt gevuld. Zo maak je samen met Jean een heel mooi boek, we hopen dat dit boek nog heel lang kan geschreven worden

Adoptieverhaal Pepico

Gepost in Adoptieverhalen

Toen we 10 jaar geleden één van onze whippets verloren, beslisten we een nieuwe kameraad te zoeken voor Victor, ons ander whippetje van toen 12 jaar. We zochten en we vonden ... Ingrid. Na een boeiend verkennend gesprek beslisten we onze eerste hond te adopteren, wat een avontuur, een zo wijze hartverwarmende beslissing ... ondertussen zijn we al wat hondjes verder. Onze Chica verblijft inmiddels meer dan 5 jaar bij ons, Tinto is al meer dan zes jaar de beste vriend van onze dochter. 

We beseffen dat we eigenlijk niet meer zonder deze schatten kunnen en aangezien we veel plaats hebben in onze tuin en in ons hart, begon de zoektocht naar een nieuwe huisgenoot. We contacteerden opnieuw ... Ingrid en we vonden Pepico ... liefde op het eerste gezicht. Pepico heeft een hartafwijking, daar was Ingrid heel eerlijk over, maar waarom zouden we Pepico geen kans geven in ons gezin? We gingen langs voor een kennismaking met Chica, want ook zij maakt een belangrijk deel uit van de beslissing. Het klikte wonderwel met Chica en met ons, we waren instand verknocht aan deze mooie zwarte galgo. Ondertussen verblijft Pepico die we omdoopten tot Chulo, vier maand in ons gezin en is hij niet meer te missen. Hij is steeds laaiend enthousiast als hij ons ziet thuiskomen, hij is de perfecte compagnon voor Chica, hij is soms een grote kleine sloeber en kijkt dan met zijn deugdnietogen alsof hij niets mispeuterde, hij leert heel snel, weet al perfect waar het beste plaatsje is in huis. We zien ons manneke graag!

Door de kennis van het ganse Galgo team weten ze steeds weer de juiste match te vinden, we kunnen niet anders dan hen dankbaar te zijn voor hun inzet en deskundigheid. Het opvanggezin draagt zeker ook bij tot een goeie integratie, we hadden ook met hen een goeie klik!

Dankjewel allemaal, ik denk dat ik zeker ook namens Chulo mag spreken.

Adoptieverhaal Chico

Gepost in Adoptieverhalen

Het adoptie verhaal van Chico, aka Edwin

Hallo, ik zal me eerst even voorstellen, ik ben meisjes-whippet Cheyenne., en heb geen goesting in grote donkere (wind)honden. Ik heb in mijn 9-jarig hondenleven al heel wat meegemaakt. 8 jaar geleden ging ik met mijn toenmalig vrouwtje op uitstap, en werd ik plotseling zomaar ergens op straat overgedragen aan een stel met een whippet, Radja, die ook wat beteuterd stond te kijken.  Zo had ik wel direct een vriendin en lotgenote. Ik moet eerlijk bekennen dat ik sindsdien wat angstig ben als ik andere windhonden tegenkom op straat en mijn best doe om ze bij me weg te houden, want je weet maar nooit wat daarvan kan komen.  Enfin, mijn nieuwe thuis beviel me goed, maar vorig jaar werd mijn regelmatig leventje verstoord doordat mijn vriendin Radja op ruim 15-jarige leeftijd haar laatste adem uitblies. Ik had al snel door dat mijn baasje en vrouwtje de vrijgekomen plek wilde opvullen, maar wat schrok ik toen op een avond de bel ging en er 2 galgo's van Galgo Aid  uit de lift kwamen, dat had ik nog nooit meegemaakt!!!! Ik heb erg mijn best gedaan om duidelijk te maken dat ze niet welkom waren, maar het waren Spanjaarden en ze begrepen me zeker niet want gingen gewoon op de zetel liggen.

Kort daarna, kwamen we na een lange rit met de wagen bij een huis aan de rand van een bos en amai, ik stap uit en daar staat mijn spiegelbeeld qua kleur en strepen, maar dan veel groter en ook nog een jongen. Ik heb geblaft en gegromd maar hij leek mij niet te verstaan. Nu weet ik dat dit niet uit dommigheid was, het is gewoon een brave gezellige jongen die een groot gezin gewoon was. We hebben samen wat rondgewandeld en daarna mocht ik tot mijn grote vreugde weer mee naar huis. Enkele dagen later kwamen we in een bos in de buurt weer 2 van die galgo's tegen, nog wel van dezelfde club. Dat kon toch geen toeval zijn? Zo klein als ik ben heb ik me extra druk gemaakt en zo kreeg ik  op Facebook blijkbaar de bijnaam "killer-Cheyenne".

Een paar dagen later arriveerden we weer bij datzelfde huis, en toen ik die Spaanse jongen weer zag, begreep ik dat het serieus was. Toen we samen in de wagen werden gezet werd het me duidelijk, hij ging mee, maar ik mocht blijven. Thuis was het nog wel wat wennen om alles weer te moeten delen, maar die jongen die ze Chico gingen noemen is wel een echte amigo........en toch als ik andere windhonden zie ben ik nog steeds argwanend, want je weet maar nooit!

 

Ola, soy Chico, aka Edwin. Het eerste wat ik dacht toen ik Cheyenne zag was " wat een opgewonden madammeke", ik doe maar net alsof ik het niet merk dat ze chagrijnig is, ik moet immers indruk maken op haar baasjes. Als dat goed zit, komt de rest vanzelf wel. Want ik ben een heel vrolijke jongen en ben niet zo snel van mijn stuk te brengen. Ik had al snel door dat het liefde op het eerste gezicht was💕 en ik een thuis gevonden had. Toen Cheyenne begreep dat ik een blijvertje was heeft ze me best snel geaccepteerd en nu zijn we dikke vrienden, ik mag zelfs bij haar in de mand slapen. Ik heb het goed naar mijn zin, we wonen wel op een appartement, maar onze baasjes hebben als hobby wandelen en dat is toch tof. Halen ze hun rugzak uit de kast dan word ik toch dol. En ook gaan we regelmatig naar zo'n hondenuitloop terrein, kunnen we samen rennen.

Men vindt ons een mooi duo, al begrijpen de mensen niet altijd hoe de vork in de steel zit. We zien er hetzelfde uit, dus wordt al snel gedacht dat ik pa hond ben, en Cheyenne mijn dochter is😳!!! Ik geloof dat mijn vrouwtje ook nog wat wil zeggen dus aan haar het laatste woord

Wat zijn we blij dat we Chico erbij hebben genomen, echt een droom van een hond. Op zijn tijd wat ondeugend, hij verzamelt graag schoenen en kussens, maar oh zo vrolijk, hij is echt het zonnetje in huis. Op straat maakt hij regelmatig vreugdesprongetjes en tovert bij menigeen een glimlach op het gezicht. Tijdens wandelingen ziet, ruikt en hoort hij alles, of het nu de eekhoorns en duiven in de stad zijn, een muis of kikker in het struikgewas of de hazen in het veld. En opgepast als hij het eerder ziet dan jij, lig je na een moment van onoplettendheid in een greppel!!!!!! Hij is onze eerste galgo, maar zeker niet de laatste. Elke week kijk ik op de site en begrijp ik maar niet dat Beth nog geen gouden mandje heeft gevonden. 

Het is dat ik mijn handen vol heb om 2 honden veilig door de straten te loodsen, anders zou ik het wel weten............

Adoptieverhaal Telmo

Gepost in Adoptieverhalen

Telmo(Beast) 

 width=

 

Op een dag kreeg ik een telefoontje (Van Michel men echtgenoot in het jaar 2010)of het Ok was dat we er nog eentje bijnamen genaamd Telmo,een galgo van 2 jaartjes oud , die al een tijdje in opvang was bij Daniella in Ertvelde , we hadden toen al een kleine roede van 2 whippets en onze 1e grey  ABBA, dus na wat getwijfel heb ik dan toch toegezegd en zeker bij het huisbezoek van Ingrid Van Nieuwenhuyse (waar jij al bij aanwezig was) werd ik verliefd op die KOP van je .

 Telmo1

We hadden het al onmiddellijk door dat je een geval apart was en dat we je vertrouwen moesten zien terug te vinden ,Het viel op dat je meer naar mij toekwam (Bazinneke) dan naar de baas des huizes en iets later kwam je vriendinnetje Belle (Aberlarda), Die we opeens vlug ergens  moesten weghalen (wegens familiale redenen)en waren  we opeens met al met 5. Je bloeide helemaal open en er was onmiddellijk een klik  tussen jullie dus had je opeens een echt maatje en van sinds noemde we jullie Belle en het Beest .En kort daarna werd de familie groter met Mina (Mientje)En jij bleef gelukkige met je Belle ,niks kon je deren.

Telmo3

Dagelijks onze wandeling in de buurt en wekelijks de wandelingen van GAE en het blije weerzien van je opvangmama en Mateo uit Spanje … En dan opeens verhuizen naar een knus huisje met een hele grote tuin. Je hebt uren versleten in die tuin samen met ...je Belle het geluk kon niet op en  .. Jaren gaan voorbij en opeens .. Belle verlaat de roedel (Over de regenboog) en jij  laat het niet blijken dat je treurt ,maar je was enkel nog te vinden in je cocon(Bench) Je leefde opeens in je eigen wereldje , slapen ,eten en op tijd naar die tuin en steeds blij dat ik thuiskwam van het werk en terug naar je schelp .Soms had je een opwelling van blijdschap naar het baasje toe en soms was het helemaal anders en keerde jij je helemaal ingesloten terug in je schelp.

Telmo4

We hebben je al die jaren nooit begrepen ,wetende van wat je hebt meegemaakt in Spanje begrepen we het wel dat je het soms moeilijk had maar we bleven we van je houden, we moesten maar naar die KOP van je kijken  en zagen we ons Beest met ondertussen al een grijs geworden snuit en wenkbrauwen en jaren gaan voorbij met ondertussen al een groter geworden roedel van 11. Maar jij bleef in jouw wereldje leven  met  heengaan van een huisvriend of een verwelkoming. Je bleef in je schelp en soms toch kwam je er eens uit. Daarom ik regelmatig zei, Ons Beest is een geval apart en dat zal zo blijven …..

Telmo5

Tot je opeens begon te hoesten en te kuchen  en je eetlust minder werd en stoelgang was nogal aan de hele donkere kant ,werd ik ongerust en gingen we met je  naar de DA ,Je kreeg medicatie en je bleek toch beter te worden maar eens de medicatie uitgenomen  was  herviel je en hoopte we toch bij volgend bezoek bij DA (met tal van onderzoeken van darmen en maag etc) dat we je nog een hele tijd konden houden ,maar het verdict viel ...Na iets meer 10 jaar moesten we ons Beest laten gaan .Over de Regenboogbrug …op 27/05/2020 Je kan nu samen met je Belle en Mina ,Abba, Billy en Gilbert en Asmo huppelen zonder leed en pijn .Het ga je goed daarboven en ben je ons dankbaar voor al die jaren dat je in onze roedel hebt mogen verblijven ,wij hebben alvast van je gehouden van ons Beest ,ons geval apart.....Ondertussen zijn we al meer dan een maand verder en heb ik pas de kracht en de woorden gevonden om iets te schrijven van je voor GAE want je naam word hier bijna dagelijks vernoemd  ,veel meer dan onze andere woefjes , dus Telmo (BEESTJE) nu nog blijf je ons geval apart  

Telmo6

 

 

Adoptieverhaal Santi

Gepost in Adoptieverhalen

Lieve Santi we zagen je reeds als pup op een foto in Spanje.
En ja de klik was er meteen, we volgden je tot je in België in opvang kwam bij Ingrid.

Santi1 Santi2


Van haar hoorde we hoe je groeide en evolueerde, af en toe stuurde ze een foto ; wat werd je groot en mooi.
O wat twijfelde we Santi , maar we gingen stoer doen en ons verstand boven ons hart laten spreken !
Zo een mooie jonge galgo zoals jij zou wel snel een goede thuis vinden dachten we .
Maar wat voor een weg ging je tegemoet , met veel aanpassen en steeds terugbrengen .
Jij verdiende beter lieve jongen ,en we konden het niet meer aanzien.
Gelukkig daar sprak ons hart en onze liefde die we al jaren hebben voor windhonden ;
We besloten om je hier bij ons en onze andere honden een warme en liefdevolle thuis te geven .
Je bent hier nu opengebloeid ,je speelt en rent met de andere honden en gaat graag wandelen en rijd mee in de auto
en brengt gans de dag leven in huis.

 Santi3 Santi4


Zalig als je dan s 'avonds lekker bij ons op de bank ligt . of bij de kleinkinderen als ze er zijn .


Zoals Ingrid zei toen ze je bracht samen met Annemie je bent een hond met een handleiding ,
maar die kennen we ondertussen : je hebt een roedel nodig en je bent niet graag alleen en vooral veel beweging .
Hier ben je" nooit "alleen en breng je iedere dag vreugde in ons leven !

Lieve Santi door jou leerde we een les ," we volgen voortaan alleen ons hart" !

Santi5 

Groetjes van Santi en zijn gelukkige baasjes Ruud en Rina

Adoptieverhaal Massi

Gepost in Adoptieverhalen

Liefste Massi,

In september 2018 kwam je bij ons. Toen ik op invaliditeit terecht kwam en niet meer kon gaan werken, kwam ik in een zware dip terecht. Jij hebt mij gered!

Massi1   

Wandelen zou heel goed voor me zijn maar wat was er nu leuk aan om alleen te wandelen... zo ging ik dus op zoek naar een beste vriend om samen met mij te wandelen en zo kwam ik bij GAE terecht. Ik had nog nooit een hond in mijn leven gehad en dus vol spanning begon ons avontuur. Ik werd natuurlijk op slag verliefd en samen met jou ontdekte ik de rust van de natuur, je vriendschap, je liefde en warmte, je gekke kuren en gekke sprongen!

Massi 2

Je was nogal aan de bange kant en soms nog steeds. De katten speelde wat baas over jou maar ondertussen liggen jullie al eens dicht bij elkaar in de zetel. Je bracht leven in ons gezin en elke dag bloei je nog steeds een beetje meer open. Je bent mijn vreugde, mijn troost en toeverlaat en je wijkt niet graag van mijn zijde, ik ook niet van de jouwe. Jou in ons leven hebben was een van de beste beslissingen die ik ooit nam in mijn leven. 

Massi 2    Massi 2

“Alles heeft een reden” zei een ex-collega mij... en volgens mij ben jij die reden mijn liefste Massi (Maximo) Je bent ieders beste vriend, speelt met groot en klein, je bent de grote liefde van je neefje en nichtje-hond. Kortom je bent mijn super held! Zo veel doorstaan en nog zo een gouden hart hebben! Ik zou je voor geen geld ter wereld nog willen missen!

Bedankt aan alle GAE leden en vooral Luc!

Massi 2

Debby

Adoptieverhaal Gabriel

Gepost in Adoptieverhalen

Otto &  Gabriel,

 

Lieve Gabriel, het heeft zijn tijd geduurd maar eindelijk is het hier, jouw adoptieverhaal. Je kan het niet overhaasten, dat is gewoon zo, je moet het verwerken, je moet het ergens een plaats geven en dan nog, kom je het elke dag tegen...maar dat is goed, dat mag want we moeten en mogen hem niet vergeten, onze grote lieverd Otto.

gabriel 1

Dus een afscheid met heel veel verdriet en pijn, en dan nu een gelukkig nieuw begin. Nu is het ok, het kan.

Het leven ging verder, zonder Otto, we misten hem in alles. Ook Fluffy wist zich geen raad, haar soulmate, brother in crime was er niet meer.Triest en er was zeker geen plaats in ons hart voor een nieuw windekind, de gedachte alleen al deed ons wenen...Ook het “opvangen” lag helemaal stil, teveel verdriet.

Maar dan zien we een filmpje uit Spanje. Het lot? Wie zal het zeggen. Maar er had er eentje dringend onze hulp nodig. Heel raar we moesten er niet lang over nadenken: laat dat sukkeltje maar in opvang komen.

Gabriel2      Gabriel2

Ach Gabriel, tja een goede bewaarengel moet je gehad hebben. Wat een geluk dat de lieve mensen van Arca jou gevonden hebben. Ergens in een put, uitgemergeld, toegetakeld. Hoelang  heb je gezworven, hoe of wat is er met je gebeurd? Omdat het asiel geen optie was kreeg je de beste zorgen van een lieve Spaanse opvangmama...eten en slapen was het enige wat je kon en deed. Je vacht, je wonden, alles had tijd nodig, maar dan was je sterk genoeg om naar ons te vliegen.  En daar was je dan, beter, maar zoals wij het zeggen, precies een geplukt kieken. Nog een lange weg te gaan, maar wat we wel zagen waren die zachte lieve ogen, en een heerlijke toet!

Het beste van het beste, lekker eten, een zalfke hier en daar, een zachte mand  en een beetje bewegen, alles opbouwen,  alles met mate, want je kwam van ver. Er zat ook van alles in jouw rugzakje, verlatingsangst, plotse paniekreacties, verweer naar andere honden, alles normaal als je bedenkt hoe je hebt moeten overleven. Maar je vertrouwen in de mens was je nog niet kwijt, niet te begrijpen.

Alsof je voelde dat we nog niet konden beslissen  voor een adoptie, deed je zo je best en kroop je  zachtjes aan in ons hart. Er moest een knopje om en we moesten voelen dat we je echt al de liefde konden geven die je verdiende. Er moet hulp van boven gekomen zijn....een knipoogje van Otto dat het dik ok was....Lieve ENGEL  nu ben je van ons, we zijn HEEL GELUKKIG MET JOU!

Ingrid & Jan

de woefers en de poezen.

Adoptieverhaal Nora

Gepost in Adoptieverhalen

13 jaar geleden droomde ik er al van om een windhond te adopteren.


De kinderen waren nog jong en deden veel aan sport waardoor we te vaak weg waren.
Telkens als ik ergens een galgo/greyhound zag smolt mijn hart, ooit zou het er toch van komen.
In mei van 2017 waren we naar een bijeenkomst geweest over de adoptie van windhonden in het Antwerpse. Dit was serieus tegengevallen en toen hebben we besloten om toch nog te wachten tot we afscheid zouden moeten nemen van onze Yorkshire Terriër die ondertussen 11 jaar was. Maar toch bleef het knagen…


Op een dag kwamen we een dame tegen bij ons in de buurt die aan het wandelen was met haar 2 galgo’s, we spraken haar aan en hebben meer uitleg gevraagd (waar had zij geadopteerd, hoe de galgo in omgang was, tijdsbesteding enz…)
We kregen toen de informatie over GAE, op die dag is het pas goed begonnen. Regelmatig keken we op de website naar de te adopteren honden. In het najaar van 2017 zijn we voor de eerste keer mee gaan wandelen met GAE in West-Vlaanderen. Er waren die dag geen honden meer ter beschikking om  mee te wandelen, maar Luc stelde meteen voor dat ik met Beauke mocht wandelen, die vond dat helemaal niet erg. Ik ging die dag dolgelukkig naar huis. We bleven de website in het oog houden.
Mijn man was nog wat terughoudend want we zouden toch wachten, maar dat was natuurlijk zonder mij gerekend smile. Begin januari 2018 stond Natalia op de website, ze zou eind januari naar België komen.
Ik was meteen verkocht, maar moest wachten om het met mijn man te bespreken en hem proberen te overtuigen dat het ook met 2 honden wel zou lukken. Die middag beslisten we om een adoptieformulier in te vullen. Ik was helemaal in de wolken met het telefoontje van Luc voor een huisbezoek. Alles  gebeurde toen in een stroomversnelling. Begin februari 2018 gingen we nog een weekje naar het buitenland waar we vol ongeduld de foto’s van Natalia (ondertussen Nora), gestuurd door het pleeggezin mochten bewonderen. 

 

Nora

Nadat de kennismaking met Zita ons Yorkske goed was verlopen, kon het niet snel genoeg gaan. Eind januari was het barslecht weer, héél koud en het sneeuwde. Nadat onze omheining eindelijk klaar was na het barre weer konden we je op vrijdag 02 maart 2018 eindelijk gaan ophalen bij het pleeggezin. Zo ’n lieve mensen, je kreeg van Ann zelfs 2 zelfgemaakte kragen tegen de koude. Je moest wel afscheid nemen van je pleegbroers, Fredo, Kappo en Loris. 
Eens thuis, voelde je je redelijk snel op je gemak, je palmde de zetel in, dat zou jouw plekje worden. Je was bijna nergens bang voor, een klein beetje van de stofzuiger, maar dat ging héél snel over. We vermoeden dat je dus toch in een gezin moet hebben geleefd.

 

Nora


Wandelen doe je supergraag, mooi aan de lijn. Ik neem je soms ook mee om te lopen en dat vind je ook fijn. Ook al kan Zita soms raar uit de hoek komen, je trekt er je niet te veel van aan.
Jullie zijn vriendinnen, ook al liggen jullie niet pal naast mekaar, dezelfde zetel kan wel en daar kunnen we mee leven. Wat zijn we blij dat we er toch voor gegaan zijn, nog geen moment spijt gehad, integendeel we kunnen je niet meer missen lieve Nora!
We zijn één jaar verder en dolgelukkig! Ze heeft alles wat we hoopten te mogen verwachten van een windhond.

 

    

Ze is lief, aanhankelijk een echte knuffelmie en altijd bereidt om eten weg te kapen als de baasjes even niet opletten smile.
We zijn steeds héél goed geholpen door het GAE-team met vragen!
Een SUPERTEAM, waarvoor dank!
Hopelijk mogen we nog vele jaren genieten van onze 2 schatten en van de fijne wandelingen met het GAE-team!

 

Adoptieverhaal Vivi

Gepost in Adoptieverhalen

Vivi - verhaal van een Rescue Dog

Adopt, don't shop

Lieve mooie Vivi,


Wat ben jij een fantastisch, dapper en flink galgo meisje !


Een 3 tal maandjes geleden kwam je aan ... zoo bang dat je was, ik moest je dragen in de luchthaven omdat je niet durfde te stappen op de gladde tegels van het luchthaven gebouw. Bij aankomst kwam je niet zelf uit de auto en moest ik je er zelf uitpakken.

De eerste 2 weken was je volledig geblokkeerd en stressed. Je leefde onder de trap in de gang en enkel als we je aanlijnden om te gaan wandelen kwam je langzaam mee. Je was zo onzeker en wist niet wat je overkwam, zodat je maar om de 24 uur pipi deed en het verder urenlang ophield ... Nadat er bij de dierenarts een echo genomen werd, kregen we gelukkig bevestiging dat er niets medisch aan de hand was. We gingen 4 tot 5 keer per dag wandelen zodat je toch maar iets zou doen. En dan werd je heeel uitbundig beloond en kreeg je je lievelingssnoepje. Zo gingen we langzaam van 1 keer op de 24 uur naar 2 keer op de 24 uur en intussen loopt dit allemaal prima. Je kende geen enkel huiselijk geluid ... waarschijnlijk had je als fokteefje altijd in een donkere schuur of hok geleefd. De ijskast die openging, de koffie die doorliep, de mixer, de muziek die opstond ... elke keer probeerde je je angst te overwinnen.

We bouwden de tijd die je in de woonkamer doorbracht stilletjes op, eerst een uurtje, dan 2 uurtjes, dan een halve dag ... tot jij aangaf 'ik kan niet meer' dan begon je te ijsberen en te piepen en lieten we je terug naar je veilig plekje in de gang gaan onder de trap. Lomootje voelde je onzekerheid heel goed aan en kwam dan bij jou liggen of staan alsof hij wou zeggen "Vivi, hier ben je veilig, er zal niets gebeuren".
Een 4 tal weken geleden was je gezellig buiten samen met Lomo en Robin. Ik wou snel even stofzuigen, iets wat we voordien om beurten deden, telkens als je was gaan wandelen. Je kwam eerst rustig kijken aan de schuifraam dus ik dacht 'hey dit is oke' ... tot je ineens naar binnen liep, recht op mij en de stofzuiger af. Ik zette deze onmiddellijk uit, maar het was al te laat, ik zag de paniek in je ogen en je draaide je om en vluchtte naar buiten. Volledig in paniek zocht je een uitweg en vanop de lounge zetel buiten probeerde je over de omheining van 2.20 te springen ... tijdens je sprong kon Robin je gelukkig opvangen ... ik mag er niet aan denken wat er anders was gebeurd.

Ook van de TV ben je wekenlang panisch geweest, dan ging je opnieuw op je veilig plekje in de gang liggen en zagen we jou niet meer. Sinds een 2 tal weken hebben we dit opgebouwd, eerst met een stilstaand beeld en jij aan de leiband een 10 tal meter verder op een kussen, samen met mij en Lomo, daarna met klank, een rustig programma ... En nu sinds 2 dagen, lig je los op een kussen in de living als de TV opstaat. Nog niet dichtbij, maar ook niet meer ver weg in de gang. Af en toe kom je eens tot bij ons voor een knuffel ... echt toppie, dan zijn we zooo trots op jou.
En dan vandaag de laatste stap ... Vivi eens lekker laten crossen en spelen op de hondenweide met Lomo ... You did it girl ! Heerlijk om jullie samen bezig te zien. Maar we bleven alert en gelukkig zag Robin de kat achter de draad eerst, zodat ik je tijdig kon aanlijnen, want jouw jachtinstinct is een ander aandachtspuntje waar we rekening mee moeten houden, buiten je angsten, je snelheid en dat je zo hoog kan springen.

Op 3 maanden tijd ben jij enorm geevolueerd en wij zijn blij dit te mogen meemaken en jou te kunnen ondersteunen hierbij. Blij dat je nu deel uitmaakt van ons gezinnetje en je Lomo zijn vriendinnetje bent !

 

Wij danken

  • Sponsor-ThermoHeizung
  • Sponsor-Bananas
  • Sponsor-Europremiums
  • Sponsor-Hilferd

Wij Danken

  • Sponsor-Goormans
  • Sponsor-VanDenBroeck
  • Sponsor-Immobilli