Adoptieverhaal Gabriel

Geschreven door Daniel. Gepost in Adoptieverhalen

Otto &  Gabriel,

 

Lieve Gabriel, het heeft zijn tijd geduurd maar eindelijk is het hier, jouw adoptieverhaal. Je kan het niet overhaasten, dat is gewoon zo, je moet het verwerken, je moet het ergens een plaats geven en dan nog, kom je het elke dag tegen...maar dat is goed, dat mag want we moeten en mogen hem niet vergeten, onze grote lieverd Otto.

gabriel 1

Dus een afscheid met heel veel verdriet en pijn, en dan nu een gelukkig nieuw begin. Nu is het ok, het kan.

Het leven ging verder, zonder Otto, we misten hem in alles. Ook Fluffy wist zich geen raad, haar soulmate, brother in crime was er niet meer.Triest en er was zeker geen plaats in ons hart voor een nieuw windekind, de gedachte alleen al deed ons wenen...Ook het “opvangen” lag helemaal stil, teveel verdriet.

Maar dan zien we een filmpje uit Spanje. Het lot? Wie zal het zeggen. Maar er had er eentje dringend onze hulp nodig. Heel raar we moesten er niet lang over nadenken: laat dat sukkeltje maar in opvang komen.

Gabriel2      Gabriel2

Ach Gabriel, tja een goede bewaarengel moet je gehad hebben. Wat een geluk dat de lieve mensen van Arca jou gevonden hebben. Ergens in een put, uitgemergeld, toegetakeld. Hoelang  heb je gezworven, hoe of wat is er met je gebeurd? Omdat het asiel geen optie was kreeg je de beste zorgen van een lieve Spaanse opvangmama...eten en slapen was het enige wat je kon en deed. Je vacht, je wonden, alles had tijd nodig, maar dan was je sterk genoeg om naar ons te vliegen.  En daar was je dan, beter, maar zoals wij het zeggen, precies een geplukt kieken. Nog een lange weg te gaan, maar wat we wel zagen waren die zachte lieve ogen, en een heerlijke toet!

Het beste van het beste, lekker eten, een zalfke hier en daar, een zachte mand  en een beetje bewegen, alles opbouwen,  alles met mate, want je kwam van ver. Er zat ook van alles in jouw rugzakje, verlatingsangst, plotse paniekreacties, verweer naar andere honden, alles normaal als je bedenkt hoe je hebt moeten overleven. Maar je vertrouwen in de mens was je nog niet kwijt, niet te begrijpen.

Alsof je voelde dat we nog niet konden beslissen  voor een adoptie, deed je zo je best en kroop je  zachtjes aan in ons hart. Er moest een knopje om en we moesten voelen dat we je echt al de liefde konden geven die je verdiende. Er moet hulp van boven gekomen zijn....een knipoogje van Otto dat het dik ok was....Lieve ENGEL  nu ben je van ons, we zijn HEEL GELUKKIG MET JOU!

Ingrid & Jan

de woefers en de poezen.