Galgo Español Samuga vertelt

Geschreven door 3sens. Gepost in Adoptieverhalen

Samuga tuinHallo ik ben Samuga en ben dus een echte galga vanuit Spanje.
Mijn leven is daar geen al te goede tijd geweest.
Ik leefde samen met mijn 2 pupjes op een braak liggend stuk grond naast de autosnelweg in Spanje. Mijn pupjes had ik goed verstopt in een rioolbuis. Ik zocht uit alle macht eten voor mij en mijn pupjes wat niet makkelijk was met een manke achterpoot.
Er heeft namelijk iemand op mij geschoten toen ik eten uit een vuilbak wou nemen denk ik juist weet ik het niet meer alles van die tijd is een beetje een waas. Toen kwam er op een dag iemand die lieve en vriendelijke woordjes tegen mij zei maar toch vertrouwde ik het niet want mensen handen doen alleen maar pijn. Die persoon, Mateo van Arca de Noa, kwam 2 maanden lang elke dag eten en water brengen naar mij en mijn pupjes. Na 2 maanden had ik genoeg vertrouwen in Mateo om mij te laten vangen.

 

Daarna kwamen we ergens waar nog veel meer honden zaten en die zeiden vanaf nu moet je geen bang meer hebben voor mensenhanden, deze handen verzorgen jou alleen maar, geven je eten en drinken en knuffels en aandacht geen pijn meer zeiden ze. Ik vond dat raar en geloofde het niet

Na enkele weken aangesterkt te zijn werd ik in een kistje gestoken en ging ik in een ding op 4 wielen. De andere honden blafte jij hebt geluk, je mag naar een gouden mandje, wist ik veel wat een gouden mandje is. dus samen met nog een paar andere honden natuurlijk allemaal heel bang. Na een trip van een uur of 8 met de nodige plas en drinkpauze's kwamen we ergens aan waar mensen op ons stonden te wachten die een taal spraken die we niet verstonden.
We werden in een ander ding op 4 wielen gezet waar het lekker fris in was en al snel vielen we allemaal in korte slaapjes, elke keer ik wakker werd was er wel iets anders te zien buiten.

Toen stopte we weer ergens en werden de kotjes uit de auto naar een grasveldje gedragen (een tuin blijkbaar). Toen mochten we er 1 na 1 uit, ik was laatste wat ik helemaal niet erg vond hoor hier konden ze me geen pijn doen. Wel hoorde ik andere hondjes zeggen hier zijn mensenhanden lief en zacht en doen geen pijn. Hier roepen ze niet op ons, hier stampen en slaan ze niet op ons hoe kan dan?

Maar toen mocht ik uit mijn kotje en ik durfde echt niet dus ik ben er met mijn ogen dicht uitgekropen, hoofdje laag, staart tegen mijn buikje en ben al sluipend meegegaan. Meisje dat mij vast had begon gaan te huilen toen ze met mij in de tuin stond, maar wist niet waarom ze huilde. Ook stond er een man die kreeg ook tranen in de ogen, maar verstond er niks van van wat meisje en man tegen elkaar aan het vertellen waren.

Thuis gekomen vertelde meisje dat ze mij wel beter zou maken en alleen maar aan lieve mensen zou afstaan.
Hier liepen nog meer honden rond, ook een paar spanjaarden die het zelfde meegemaakt hadden als ik en ze vertelde dat ik geen bang meer moest hebben, dat je hier geen pijn meer zou hebben.

Na enkele dagen geloofde ik het ook en heel zachtjes begon ik vertrouwen te krijgen in mensen, alleen nog maar in meisje en in de vriend van meisje hoor vreemde vertrouw ik nog altijd niet.

Toen hoorde ik meisje iets zeggen over adoptie en ahoké en gaat niet door ? Ja mijn nederlands is nog niet heel goed hé. Toen kwam meisje bij mij zitten en zei 1 zinnetje dat ik wel verstond.

Lieve witte Samuga jij mag hier blijven wonen

Sinds augustus 2009 heeft Samuga een gouden mandje en leeft ze in wat je noemt 'de hemel op aarde' ! Ze is helemaal opengebloeid en geniet met volle teugen van het leven. Samuga is nu een zelfzeker diertje, die graag speelt en af en toe eens kattekwaad uithaalt.